Kleń (leuciscus cephalus) ma ciało wydłużone i grube. Linia boczna tworzy łagodny, lekko wygięty łuk. Tylna krawędź płetwy odbytowej jest lekko zaokrąglona. Płetwa ogonowa jest symetrycznie wycięta. Paszcza klenia jest szeroka i skierowana skośnie ku górze. Małe klenie często mylone są z jelcami. Często ryby pochodzące z tej samej rzeki lub zbiornika wodnego wcale nie różnią się ubarwieniem. Przy porównywaniu dwóch osobników należy sprawdzić krawędź płetwy odbytowej. U klenia jest ona zawsze lekko zaokrąglona. Druga różniące te gatunki cecha to ułożenie paszczy w stosunku osi ciała – u jelca jest równoległe, a u klenia skośne i skierowane w górę.
Kleń jest rybą wszystkożerną i żywi się drobnymi zwierzętami wodnymi, małymi rybkami, żabami i częściami roślin. Tarło odbywa maju i czerwcu na płyciznach o kamienistym dnie, na które samica składa ok. 40.000 jaj.
Gatunek ten występuje w wodach całej Europy i Azji Mniejszej. U nas przebywa we wszystkich wodach śródlądowych i w morskich przybrzeżnych wodach słonawych. Kleń dorasta nawet do 80 cm i może osiągać ciężar 4 kg.