Witam Wszystkich.
Tę metodę nie bez racji uważa się za najszlachetniejszą odmiane wędkarstwa.
Oprócz wartości sportowych wielu pociaga zwykła widowiskowość; te pętle sznura nad głową, że w naszym kraju jest tak mało rozpowszechniona. Zapewne dlatego, ze kojarzy sie ją głównie z wodami górskimi, z rybami łososiowatymi i lipieniem. A przecież można ją łowić niemal wszystko od uklei, przez płocie, wzdręgi a takze drapieżniki, jak bolenie czy szczupaki- po ryby morskie.
Jej istotą , co zresztą wynika z nazwy jest przynęta; uformowana bezpośrednio na haczyku imitacja owada- od larwy, po postać dorosłą . Stosuje sie tez tzw. muszki fantazyjne, nie przypominające niczego rzeczywistego .Ogólnie muszki dzieli sie na suche , czyli pływajace , i mokre czyli tonące.
Zarzucanie takiego zestawu wymaga szczególnej techniki, zwłaszcza przy większych odległościach. polega ona na serii wymachów. Przy kolejnych stopniowo się wydłuża wysuniętą z kołowrotka część sznurka, by ostatecznie sięgnąć w zaplanowane miejsce.W przypadku muszki pływającej wymachy dodatkową rolę; służy jej wysuszeniu po tym.jak nasiąkła wodą przy poprzednim przepuszczeniu. Oprócz tych rzutów standardowych stosuje sie inne m. in. rolowany.
Branie w przypatku muszki suchej po prostu widać, korzysta się z niej coraz rzadziej z powodu postepowania eutrofizacji naszych wód. Przy mokrej rzecz zależy od tego czy łowimy z prądem ( wtedy je wyczuwamy na wędzisku) czy inaczej ( wówczas musimy bacznie obserwowac najbliższy muszce widoczny element sprzętu ,np. węzeł łączący sznur z przyponem). Dla ułatwienia często na bocznym przyponie dowiązuje się drugą muszkę, suchą , zwaną skoczkiem. Stanowi ona swego rodzaju sygnał brań.

Zdjecia pokazują rzuty klasyczny nad głową - rzut rolowany.