Miętus (lota lota) - jedyny przedstawiciel rodziny wątłuszowatych zamieszkujący wody słodkie, w tym Polski. Typowe są dla niego płaska, wąska głowa uzbrojona w niewielkie ostre zęby i wąs pijedynczo wyrastający z żuchwy. Na grzbiecie posiada dwie płetwy,  z czego pierwsza jest wąska, a tylnia długa i sięga ogona. Ciało miętus ma w kształcie walca, jest ono śliskie i pokryte drobnymi łuskami.
Grzbiet jest ciemny i w kierunku podbrzusza jeśnieje, ponadto pokryta jest skóra nieregularnymi plamkami od czarnych prawie do żółtych. Do siedlisk uznaje miejsca z wodą zimną i dobrze natlenioną, wespół ze pstrągiem. Niestety uznawany jest za ''rabusia'' gdyż ma słabość do ikry i narybku, często ryb łososiowatych (zależnie od występowania). Na szczęście w większych akwenach jego potencjalną zdobyczą są rybki o mniejszej wartości gospodarczej: płotki, okonki, jazgarze, cierniki etc.
Najmniejszy przyrost ma w potokach, gdzie osiąga masę najwyżej 0,5 kilograma. W wodach stałych rośnie nawet do 2 kg wagi przy 50-75 cm długości. Od innych ryb różni go czas żeru, który najoptymalniejszy jest w warunkach, kiedy to woda obniża temp. poniżej 7 stopni Celsjusza.
Miętus składa ikrę na przełomie grudnia i stycznia. Samice składają kilkaset tysięcy ziarn, które mniejsze są nawet od główki szpilki. Największe sztuki aż 5 mln ziarn !!! Najlepszym okresem do połowów miętusa są miesiące listopad i grudzień, kiedy woda jest bardzo zimna. W ciągu dnia znajdują się w ukryciu, między konarami drzew i  w dołkach, natomiast w nocy wychodzą na płycizny. Z dużym powodzeniem poławia się je spod lodu. Mięso jest chude ale wyśmienite. Wyjątkowym przysmakiem jest wątroba, o wiele bardziej ceniona niż pochodząca od dorsza.

Uwaga: Wymiar ochronny miętusa jest zależny od jego występowania: 1) na rzece Odrze od ujścia rzeki Warty, do granic z wodami morskimi wynosi 30 cm, 2) w pozostałych wodach 25 cm. Okres ochronny w pozostałych wodach za wyjątkiem strefy 1) przebiega od 1 grudnia do końca lutego !!!