Leszcz (abramis brama) - wielce popularna z rodziny karpiowatych ryba słodkowodna Europy. Charakterystyczna spłaszczona budowa ciała, które jest wysokie o nieproporcjonalnie małej głowie.
U młodszych osobników koloryt jest srebrzystoniebieski, u starszych przybiera odcień złotawy. Pysk jest wysuwany w kierunku dolnym, co wskazuje sposób pobierania pokarmu, kształt zaś ciała charakteryzuje tendencję do przebywania na dużych głębokościach. Podczas żerowania ustawia się głową ukośnie do dna. Ciężar osiąga średnio od 0,5-2 kg, natomiast rejestrowano osobniki bardzo duże tj. sięgające 7 kg wagi. Leszcze zamieszkują wody stojące i nizinne wolno płynące rzeki tzw. ''krainę leszcza''. Żyje i żeruje stadnie, niestedy w zbiornikach zaporowych często karłowacieje, co jest skutkiem nadmiernego zwiększenia pogłowia leszcza. Staje się wtedy również konkurentem pokarmowym ryb szlachetnych. Wyciera się w ciepłych miesiącach maju i czerwcu, wybierając podwodne korzenie i zanurzoną roślinność. Dojrzewanie samic jest opóźnione w stosunku do samców, ale dłużej od nich żyją. W okresie tarła samce mają charakterystyczną wysypkę w postaci ''białej kaszki''. Leszcz jest rybą docenianą przez wędkarzy, choć mięso ryby jest dość tłuste i ościste.
Niektórzy potrafią przyrządzić z niego wyśmienitą zupę, inni wędzą lub marynują (dobry sposób na wyeliminowanie drobnych i licznych ości). Dobrze łowić jest leszcze od miesięcy wiosennych do późnej jesieni. Używa się w tym celu długich wędzisk i stosunkowo delikatnej żyłki np. nr 0,14-0,16 oraz niewielkich haczyków. Przy metodzie spławikowej, leszcz w sposób typowy dla gatunku kładzie podczas brania spławik lub odjeżdża z nim na boki. Dobrze biorą na białe lub czerwone robaczki, pasty i ciasta, nasiona roślin.  

Uwaga: Leszcz nie posiada wymiaru ani okresu ochronnego. Nie obowiązują tej ryby również żadne limity ilościowe połowów (na zbiorniku Kozielno i Topola Okręg PZW w Wałbrzychu limit leszcza wynosi 10 szt. na dobę) !