Jaź (leuciscus idus) - od jelca i klenia różni się mniejszymi łuskami i mniejszym otworem gębowym. Koloryt płetw piersiowych, brzusznych i odbytowych jest cynamonowoczerwony. Grzbiet ciemny, zielononiebieski przechodzi w srebrzystozłote boki.
Zamieszkuje wszystkie rzeki Europy, spotykany również w wodach starorzeczy. Daje się chować w stawach rybnych, gdzie oznacza się wyższą formą ciała. Jest wrażliwy na jakość wód i regulację brzegów. W idealnych warunkach osiąga ciężar do kilku kilogramów, średnio osiąga od 0,5-1 kg i 40 cm długości. Jazie żerują stadami, a pożywienie jego stanowią owady. Podczas jesiennego ochłodzenia gromadzi się w głębszych partiach wód na tzw. zimowiskach. Tarło się odbywa w porze wiosennej i składa wtedy po kilkadziesiąt tysięcy ziarn ikry. I samce i samice w okresie tarła przybierają barwę złocistą, samce posiadają charakterystyczną wysypkę tarłową.
W stawach parkowych chowa się złotą odmianę jazi, tzw. ''orfę''. Połowy tej ryby są bardzo popularne w kraju, bierze ona na większość przynęt naturalnych i ze sztucznych na muszki i niewielkie obrotówki. Największe jazie dają się poławiać nawet na żywce. To wyśmienity przeciwnik każdego wędkarza, szczególnie większy okaz. Jesienią gromadzi się w pobliżu naturalnych kryjówek, pod jazami czy urwistymi brzegami. W takich miejscach warto poławiać jazie na gotowany groch, kukurydzę, ziemniaki.
Ma bardzo smaczne mięso, a regionalnie uznawana jest za przysmak.

Uwaga: Wymiar ochronny jazia wynosi 25 cm długości. Nie posiada on okresów ochronnych. W ciągu doby można złowić 10 szt. jazi !!!