Jazgarz, jazgarek (acerina cernua) - najmniejszy przedstawiciel z rodziny okoniowatych percidae. Charakteryzuje się śliskim ciałem w kolorze zielonobrązowym, na którym znajdują się ciemne plamy. Płetwa grzbietowa jest dwudzielna, gdzie w pierwszej przedniej części znajdują się bardzo ostre promienie. Znajdują się również w pokrywie skrzelowej, która bywa przyczyną nieprzyjemnych skaleczeń. Zamieszkuje wolno płynące i stojące wody Europy północnej i środkowej za wyjątkiem Irlandii i Szkocji. Przebywa w miejscach o dnie żwirowym i kamienistym. Okres tarła przypada zaraz po tarle okonia. W wodach gdzie występuje, szybko się rozmnaża i jest poważnym konkurentem pokarmowym dla bentosożernych m.in. leszcza, karpia i węgorza. Ma niesamowity apetyt, do przyrostu 1 kg masy ciała musi pochłonąć siedem razy tyle pożywienia co leszcz. Rośnie wolno i dożywa wieku 6-ciu lat. Dorasta od 10 do 15 cm długości, ale w wielkich rzekach w Rosji ma nawet 30 cm. Najlepiej żeruje nocą i wtedy podpływa do brzegów. Pożywienie zdobywa stadnie, a złowienie jednej sztuki nie odstrasza pozostałych. Zimuje w zagłębieniach dna i w miejscach takich dobrze się łowi jazgarza spod lodu.
Do łowienia powinno używać się większych haków, a przynętę umieszczać na samym grocie. Skuteczne są niewielkie czerwone robaczki.
Są wyśmienitym żywcem na sandacza. Mięso jazgarzy jest bardzo smaczne, ale ze względu na niewielkie rozmiary używa się je raczej do przygotowania zup.

Uwaga: Jazgarze nie posiadają ani wymiaru ani okresu ochronnego. W ciągu doby można złowić do 5 kg ryb !