Troć wędrowna (salmo trutta) - jest rybą występującą w tych samych wodach co łosoś. Możemy ją spotkać w Bałtyku, w wodach okalających północne wybrzeża Europy oraz w strefie brzegowej Anglii, Szkocji i Irlandii. Narybek zaraz po wykluciu utrzymuje się przez okres 2-3 lat w wodzie słodkiej. Po upływie tego czasu, zazwyczaj w okresie wiosennym trocie opuszczają dotychczasowe siedliska i wyruszają w dół rzek do morza. W morzu preferują strefy przybrzeżne i w okolicach ujść rzek. Specyficzne dla tego gatunku jest zjawisko powrotu do macierzystych rzek celem składania ikry. Odnajdując pierwotne siedliska rzeczne ryby te kierują się smakiem i węchem. Trocie wchodzące do rzek mają przeciętnie masę ciała 2-3 kg. Nierzadko jednak zdarzają się osobniki dużo większe, tj. osiągające długość ok. 1 m, a ciężar ciała nawet 15-16 kg. W okresie wczesnowiosennym (marzec) do początków lata (czerwiec, lipiec) częstym widokiem w przepławkach (Irlandia, Szkocja) są trocie wędrowne i łososie. Ryby te różnią się między sobą m.in. tym, że u troci płetwa ogonowa jest równo ścięta, natomiast u łososia lekko wykrojona. Ciemne plamki występują u obu gatunków ryb z tą różnicą, że u troci pokrywają całą boczną powierzchnię ciała, natomiast u łososia powyżej linii bocznej. Różnica widoczna jest również w ułożeniu pokrywy skrzelowej i ilości wyrostków filtracyjnych (u troci występuje ich mniej). Podczas wędrówki do rzek istotny wpływ ma pora (preferują noc), światło księżyca i warunki pogodowe. Jeśli po drodze trocie napotkają jezioro, odpoczywają w nim wybierając ławice piaszczyste bądź żwirowe. Przyrosty troci przebywających w morzu są nieco mniejsze niż łososi w tych samych warunkach. Tarło troci odbywa się głównie od października do listopada. Ikrzyca wybiera dno żwirowate, które uprzednio oczyszcza ruchami tylnej części ciała. W tak przygotowane miejsce samica składa od 5000 do 8000 ziarenek ikry. Następnie samiec je zapładnia. Kiedy jajeczka są już pokryte mleczem, samica przykrywa je przy pomocy ogona żwirem bądź piaskiem. Często zdarza się, że trocie krzyżują się z pstrągami potokowymi, które są ich osiadłą formą. Przebywające w morzu trocie żywią się małymi rybkami (szprotki, śledzie) oraz skorupiakami. Trocie oprócz znaczenia gospodarczego stanowią również przedmiot sportowego połowu ryb. Dobrymi przynętami na nie są sztuczne muchy, błystki (zależnie od obowiązujących na danych wodach przepisów), a także przynęty naturalne. W ich wyborze można sugerować się preferencjami pstrąga potokowego. Trocie skłaniają się jednak w kierunku mokrej muszki o intensywnych kolorach. Warto posiadać przy ich połowie kilka wielkości much danego rodzaju. Intensywne żerowanie przypada na porę wieczorną, ponieważ za dnia prowadzą raczej apatyczny tryb życia. Wiosną dość skuteczne są błystki wahadłowe, które powinno się prowadzić przy dnie wolnym tempem. Latem z powodzeniem przejść można na obrotówki, a prowadzić je należy dość płytko, bo tuż pod powierzchnią wody. Mięso troci jest wyśmienite, zwłaszcza w okresie wejścia do rzek. 

Uwaga: Troć wędrowna posiada wymiar ochronny do 35 cm. W ciągu doby nie możemy złowić i zabrać z łowiska powyżej 2 sztuk. Okres ochronny troci przypada na: a) w rzece Wiśle i jej dopływach powyżej zapory we Włocławku od 1 października do 31 grudnia; w pozostałym okresie obowiązuje zakaz połowu w czwartki, piątki, soboty i niedziele, b) na odcinku rzeki Wisły od zapory we Włocławku do jej ujścia od 1 grudnia do końca lutego; w okresie od 1 marca do 31 sierpnia obowiązuje zakaz połowu w piątki, soboty i niedziele c) w pozostałych rzekach od 1 października do 31 grudnia.