131 lat temu, dokładnie 13 lipca 1879 r. grupa pasjonatów postanowiła o utworzeniu Krajowego To­warzystwa Rybackiego. Animatorem tego przedsięwzięcia był dr Mak­symilian Siła-Nowicki (zoolog, profesor Uniwersytetu Jagielońskiego, badacz fauny i flory, pionier ochrony przyrody w Polsce), który został prezesem Towarzystwa i pełnił tę funkcję do 1890 r.

Od około 1875 roku poświęcił się unowocześnieniu rybołówstwa słodkowodnego. W aparatach wylęgowych z pozyskanej ikry dokonał wylęgu łososi i wiosną 1879 roku, pierwszego w wodach polskich zarybienia Wisły, a następnie zarybił rzekę Białą wylęgiem lipieni.

Ówczesne Towarzystwo od samego początku stawiało sobie ambitne zada­nia, m.in. zarybianie rzek, ochronę rybostanu, dążenie do uchwalenia przez Sejm Galicji ustawy rybackiej, umożliwiającej zorganizowanie racjonalnej go­spodarki rybnej w rzekach i zlikwidowanie stanu dzikiego rybołówstwa.

Zaczęto wydawać „Okólnik”  –  periodyk o tematyce wędkarskiej, który ukazywał się od końca XIX wieku i w którym jeden z autorów tak pisał o pionierach wędkarstwa na ziemiach polskich:

„Ich celem jest przede wszystkim rozpowszechnianie wśród polskiej inteligencyi zamiłowania do sportu wędkowego, który w Niemczech i Anglii ma szerokie koła miłośników, u nas uważany bywa niesłusznie za dziecinną zabawkę. Rybołówstwo na wędkę jest dziś za granicą jedną z najulubieńszych rozrywek zarówno arystokracyi jak i ludzi umysłowo pracujących, którzy we wrażeniach i przyjemnościach łowów na wędkę znajdują zdrowy wypoczynek po pracy. Prawidłowe uprawianie tego sportu przyczynia się również nie mało do podniesienia rybności wód, gdyż stowarzyszenia miłośników sportu starają się także o zarybianie i ochronę obranych terenów, aby członkom swoim zapewnić obfite w zdobycz łowy i ze swej strony wesprzeć Krajowe Towarzystwo Rybackie w pracy dla podniesienia rybactwa w kraju. Wspólne wycieczki, odczyty z dziedziny sportu wędkowego, przyczynią się także do urozmaicenia i wzbogacenia programu i osiągnięcia celu, jaki sobie wytknęli”

Czytając takie fragmenty nietrudno zauważyć wiele podobieństw z obecnymi celami PZW i utwierdzić się w przekonaniu, że warto je kultywować dla kolejnych pokoleń. Taki był między innymi cel wtorkowego wędkowania w wodach Parsęty, zorganizowanego przez członków Koła Miejskiego PZW w Kołobrzegu. Tego dnia każdy członek Polskiego Związku Wędkarskiego mógł łowić na dowolnym odcinku rzeki i w dowolnym czasie. Do rywalizacji przystąpili spinningiści i muszkarze, łowiący na kilkudziesięciokilometrowym odcinku, od mostu w okolicy Wrzosowa do przedmieść Kołobrzegu. Większość spinningistów traktowała wtorkowe wędkowanie jako rekonesans przed sobotnią „Biesiadą Łososiową”, a ich sprzęt wyraźnie wskazywał, że głównym celem są wielkie, waleczne salmonidy. Delikatniejsi byli pasjonaci muszkarstwa, których można było oglądać przy moście między Pustarami, a Ząbrowem. Jeden z nich łowił również w okolicy Wrzosowa. Okazało się, że przy tak niskim poziomie wody w rzece i wszechobecnych owadach, to oni mogli się cieszyć holami ryb. Łowili głównie niewymiarowe smolty, ale były też spady większych ryb. Ładnego 40 centymetrowego klenia złowił kol. Artur Ołów. Ryba po zmierzeniu i sfotografowaniu wróciła do rzeki, a w trakcie podsumowania okazało się, że była największą tego dnia i dała zwycięstwo swemu łowcy, który poza okolicznościową statuetką i dyplomem, odebrał gratulacje od pozostałych wędkarzy.

Wodom Cześć

Wiesiek Skólmowski